یک سنگ کافیست برای شکستن یک شیشیه

یک جمله کافیست برای شکستن یک قلب

یک ثانیه کافیست برای عاشق شدن

یک دوست کافیست برای تمام زندگی

پدر جان
__
نمي خواهم به اندازه گلها دوستت داشته باشم
چون روزي گل در باغ پرپر مي شود
__
نمي خواهم به اندازه درياها دوستت داشته باشم
چون روزي طوفان در آن طغيان مي کند
__
نمي خواهم به اندازه عمرم دوستت داشته باشم
چون روزي عمرم به پايان مي رسد
__
مي خاهم به اندازه ستارگان دوستت داشته باشم
چون ستارگان هميشه جاويدانند

بنگر چگونه بال هايش به سوي آسمان بر افراشته!
و با پر هاي فنا ناپذير و بي شباهتش به پوشش انسانها،
هوا را به هر سو مي راند و بال ميزند؟
هر قدر نزديکتر مي شد،آن بهشتي
با درخششي بيشتر برق مي زد،گونه اي که
نگاهم تاب ديدن آن نداشت و به پايين خيره شدم...
با زورقي با خطوط کشيده اش،
با سبکبالي به ساحل رسيد،
وز شدت سرعت،هيچ اثر از خويش باقي نمي نهاد!
پيشاپيش زورق،قايقران آسماني حظور داشت،
آن گونه که بر چهره اش سعادت ابدي نمايان بود!
ارواح از هر سو،يکصدا و همزمان اين را بگفتند
و مابقي اين سرود مذهبي خواندند...
او صليبي مقدس بر روي آنان رسم کرد
و همه با يک حرکت،بر ساحل گام نهادند.
پدرم هم در ميان آنها بود.

از دل من تا چشم تو
راهي بجز ترديد نيست
__
دلخوش به فانوسان مکن
اينجا مگر خورشيد نيست
__
با حس ويراني ميا
تا بشکنه ديوار من
__
چيزي نگفتن بهتر است
تا تکرار طوطي وار من
 

یک سنگ کافیست برای شکستن یک شیشه

یک جمله کافیست برای شکستن یک قلب

یک ثانیه کافیست برای عاشق شدن

یک دوست وفادار کافیست برای تموم زندگی.

پازل دل کسی را شکستن هنر نیست

اگر با تکه های شکسته ی دل یک نفر پازل بسازید هنر است.

مي گويدحقيقت باشد.

شب مهتاب دل در پيچ و تابه
 کنار چشمه ،چشمم غرق آبه
__
ز شب تا صبح بيدارم زيادش
دريغا ديده ي چشمم بخوابه

آن کيست که تا بشنود آواي دل من
                               جزغم،که بَرَدراه به دنياي دل من

از بس که صبور است بزودي نتوان ديد
                                نقش غمي از ظاهر سيماي دل من

در آرامش شب در خيابان هاي آرزوهايم گام بر مي دارم و روحم بر خانه اش وارد مي شود.طپش
قلبش در دلم باقيست و گرماي نفسش به چهره ام مي خورد.

اشک جدايي براي پدر
__
غروب آخرين ديدار،لبهاي تو لرزيد و اشک غم ميان بام چشمان تو مي جوشيد.دلم لرزيد
و آزرده شد،چون راه از يکديگر جدا مي شد.دستت را ميان دستهاي خود گرفتم و به تو گفتم
که ديگر دستت گرمي دستهاي نوازشگر را ندارد.نگاهت خيره به من شد و اشک غم بر روي
گونه هايت ريخت،من هم گريه کردم،لبم لرزيد و دستت گل گريه را از چشمانم پاک کرد و به من گفتي:
"که من رفتم"
خدا حافظ پدرجان.روحت شاد

ديگر گوشم چيزي نمي شنيد...
با روحي به پا خاسته خيره شدم که با دست خويش،
تقا ضا داشت به آنچه آهنگ گفتنش را داشت،گوش دهم.
کف دستانش را به هم فشرد،انان را بالا گرفت
و با نگاهي به شرق،و گويي با خدايش قصد راز و نياز داشت،
گفت:"پروردگارا!به چيزي جز تو اعتنا ندارم...!"
ذکر خدا با شور و اخلاص بر لبانش جاري شد
و اين سرود را با چنان اعتقاد راسخي خواند
که هوش از سرم ربود و خود را از ياد بردم.
اي آنکه اين خطوط مي خواني!نگاهت تي کن!
حجاب حقيقت چنان نازک و شفاف است،
که انديشه ات به آساني بدان راه يابد!

اي روزگار
نفرين ابد بر تو آن ساقي چشمت
دُردي کش غم خانه ي تزوير و ريا بود
__
پرورده مريم هم اگر چشم به تو مي ديد
عيسي د گر مي شد و غافل ز خدا بود
__
نفرين ابد بر تو که از پيکر عمرم
نيمي که روان بود رها کردي و رفتي
__
نفرين ابد بر تو که اين شمع سحر را
در رهگذر باد رها کردي و رفتي
__
اين بود وفاداري و اين بود محبت
اي کاش نخستين سخنت رنگ مرگ داشت
__
اي کاش که آن محفل دل ساده فريبت
بر سردر آن مهر و نشاني ز قفس داشت
__
ديوانه برو تا نزدم چنگ به گيسوت
صورتگر تو زحمت بسيار کشيده
__
تا نقش تو را با همه نيرنگ به صد رنگ
چون صورت بي روح به ديوار کشيده
__
ديوانه برو ورنه چنان سخت بگيرم
تا گريه کنان آيي و در پاي من افتي
__
من عاشق احساس پر از آتش خويشم
خاکستر سردي چون تو نديدم
__
بايد که زمن دور شوي تا که جهان
اين آتش پنهان شده را باز ببيند

آواز که مي خوانم
آتشي در آتش مي پيچد،ض
 مادرم پشت در مي نشيند،با صداي بلند گريه مي کند
در صداي لرزانش مدام مي گويد:"باز خواب پدر را ديده"

وقتي که در ايوان دلتنگي هايت مي نشيني،وقتي که پشت يک پنجره باراني،بي هوا،شاعر مي شوي،وقتي
ديگر کسي براي شنيدن جمله هايت به اندازه لحظه اي فرصت نمي گذارد،کسي هست که مي شود
به او پناه برد،کسي که شب دلتنگي ها را با او مي توان قسمت کرد.نگاهت را از سنگفرشهاي خيس
و سرد کوچه هاي باران زده جدا کن.تا چه وقت مي خواهي در کوره راه هايي که براي خودت
ساخته اي،قدم برداري؟تا چه وقت مي خواهي ياسهايت را به ساقه هاي گلهاي گلدان هاي اتاقت پيوند
بزني؟مي توان از تاريکي ها گذشت.مي توان خود را در کوچه هاي سبز باور دوباره يافت.يک
نفر هست،يک نفر که تا خواب دوباره چشمهايت،با توست.شب دلتنگي هايت را با او قسمت کن.تنها
با او.

گفتمش بي تو چه بايد کردن
تاري از موي سياهش را داد
__
گفتمش مونس شبهاي من کو؟ض
عکس رخساره ماهش را داد
__
وقت رفتن همه را مي بوسيد
به من از دور نگاهش را داد

آن مه که شبانگاه بر دامن گونه هايم مي نشيند و صبح آهسته دور مي شود و هيچ چيز جز
شبنمي بر چهره ي اشک آلودم باقي نمي گذارد،بالا مي روند تا دوباره در چشمانم جاي گيرند و
شبانگاه بار ديگر مانند باران سرازير شوند.

در آرامش شب در خيابان هاي آرزوهايم گام بر مي دارم و روحم بر خانه اش وارد مي شود.طپش
قلبش در دلم باقيست و گرماي نفسش به چهره ام مي خورد.

من اومدم بين خوبا
آشتي کنم باهات پدر جان
__
به کي بگم پشيمونم
از اين همه جرم خطا
__
ببين که من روم نمي شه
سرم رو بالا بگيرم
__
ميونه زندونه گناه
ببين پدر جان اسيرم
__
تو ماه خوب مني
گناه منو مي بخشي

اي کاش اشک چنان بر دامان بي وفايي ها چنگ مي زد که جدايي ها را همچون آب سهل               می شست.اشک
در قفس چشمان من چنان گير کرده که گويي در بند سختي افتاده و ناگاه مرا به لرزه مي اندازد.

پدر جان
__
نمي خواهم به اندازه گلها دوستت داشته باشم
چون روزي گل در باغ پرپر مي شود
__
نمي خواهم به اندازه درياها دوستت داشته باشم
چون روزي طوفان در آن طغيان مي کند
__
نمي خواهم به اندازه عمرم دوستت داشته باشم
چون روزي عمرم به پايان مي رسد
__
مي خاهم به اندازه ستارگان دوستت داشته باشم
چون ستارگان هميشه جاويدانند

دل کندنم از او...کمتر از جان کندن نبود
جان کندم...تا از او دل کندم
يکدلي و يک زباني کاري نکرد
از بام من پرکشيدو بر بام تو نشست    اي رقيب
مگذار که بي سحربه روزه بنشيند يار من   اي رقيب
قامت سروش را بدرقه کن تا دم در
شيار زير چشمش را ببوس هردم بياد من
هر چه گفت خاموش باش وبهانه مگير از يار من       اي رقيب
در اين شبهاي دلتنگي و بي قراري تو بسپار گريبانت را به من
که حتي از گريبان تو بوي آن نازنين خوش است